+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر 1384ساعت 17:5 توسط faryad- amir
|
|
گرچه حضور تو در اسمان من
یک لحظه چون شهاب در شام تار بود اما بگویمت یاد تو در دلم همچون ستاره ای دنباله دار بود......(*) |
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر 1384ساعت 17:4 توسط faryad- amir
|
دهانت را میبویند
مبادا گفته باشی
دوستت دارم
دلت را می پویند
مبادا...
شعله ای در ان نهان باشد
روزگار غریبی است نازنین
در این بن بست کج و پیچ سرما
اتش رابه
...به سوخت بار سرود و شعر
فروزان میدارند
به اندیشیدن خطر مکن
انکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ امده
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
روزگار غریبی است نازنین
روزگار غریبی است.
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر 1384ساعت 17:3 توسط faryad- amir
|
ستاره هارا میبینم
هرشب
با اینکه دورند
تو را در روز هم نمبینم
کاش ستاره بودی
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر 1384ساعت 17:1 توسط faryad- amir
|
یاور
ياور هميشه مومن ،
تو برو سفر سلامت
غم من مخور که دوری،
واسه من شده عادت
+ نوشته شده در جمعه یازدهم شهریور 1384ساعت 15:2 توسط faryad- amir
|
زندگانی
زندگانی هنر همسفری با رنج است
زندگانی هنر سوختن اکنون تا روشنی آینده ست
زندگانی هنر ساختن پنجره بر بیداری ست
زندگی گاهی آری به همین باریکی ست
در همین نزدیکی ست
زندگی بافتن پارچه زیبایی ست
و به تن کردن پیراهن گلدار امید
و برون آمدن از خانه
از کوچه بن بست زمستانی در
صبح بهار!
+ نوشته شده در جمعه یازدهم شهریور 1384ساعت 14:32 توسط faryad- amir
|
..........
نمی دونم چطوری باید شروع کنم به نوشتن...
حرف زیاده ولی واژه کم آوردم....
ازروزی که رفتی در و دیوارای خونمون دارن گریه میکنن...
از روزی که رفتی حتی اون عروسکی که تو اتاقمه و همیشه میخنده ناراحته...
از روزی که رفتی خیلی دلم گرفته....
میخندم .. مثه همیشه .... اما......
اما پشت اون خنده ها دارم فریاد میکشم چرا رفتی و منو تنها گذاشتی........
تو رفتی و من هنوز دارم به جاده ای نگاه میکنم که واسه آخرین بار با هم توش قدم زدیم........
یادته؟؟
آخرین جمله ای که گفتی........ گفتی خیلی دوست دارم......
دلم میخواست داد بزنم بگم اگه دوسم داری پس نرو تنهام نذار اما نمی تونستم .....
فقط تونستم آروم بهت بگم منم دوست دارم.....
تموم شد......
تو رفتي...... حالا من موندم و خاطره هامون......
از روزي كه رفتي دنبال بهونه ام.......
يه بهونه تا بشينم به خاطرش زار زار گريه كنم .......
از روزي كه رفتي تنها چيزي كه آرومم مي كنه آهنگاي سياوش قميشيه.......
هر چند.....
از روزي كه تو رفتي اونام ديگه اثري نداره........
تو چشام اشکی نمونده
تو دلم حرفی ندارم
دیگه وقت رفتنه
سفر دور و درازه
.................
رفتی اما میدونم که فراموشم نمی کنی..........
دوست دارم........
اندازه ی همه ی ستاره ها..........
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
دلم میخواد واست بگم....
از لحظه های سوت و کور بی کسی از لحظه های مبهم دلواپسی
دلم میخواد واست بگم....
از لحظه های بی تو پر ز خستگی از لحظه های سرد بی هم نفسی
دلم میخواد واست بگم....
چی کشیدم تو انتظار
چند تا پائیز توی حیاط رو برگای قرمز و زار
به در نگاه کردم و گفتم که بیا
قاصدکه خبر میداد که حتی اسمت دیگه یادش نمیاد
دلم میخواد واست بگم اما تو نیستی بشنوی
نیستی که این سکوت تلخ و بشکنی
من موندم و یه مشت عکس کاغذی
تو قفسی از عشق تو . تو عالم دلواپسی
+ نوشته شده در جمعه یازدهم شهریور 1384ساعت 14:30 توسط faryad- amir
|
حرفهایی برای تنهایی خود
۱- دوستت دارم ، نه به خاطر شخصيت تو . بلکه به خاطر شخصيتی که من در هنگام با تو بودن پيدا می کنم .
۲- هيچ کس لياقت اشکهای تو را ندارد.و کسی که چنين ارزشی دارد ، باعث اشک ريختن تو نمی شود.
۳- اگر کسی تو را آن طور که می خواهی دوست ندارد ، به اين معنی نيست که تو را با تمام وجود دوست ندارد.
۴- دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگيرد ولی قلب تو را لمس کند.
۵- بد ترين شکل دلتنگی برای کسی است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسيد.
۶- هرگز لبخند را ترک نکن ، حتی وقتی ناراحتی. چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.
۷- تو ممکن است در تمام دنيا فقط يک نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنيا هستی. 
۸- هرگز وقتت را با کسی که حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران.
۹- شايد خدا خواسته است که ابتدا بسياری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخصی مناسب را انتخواب کنی. به اين ترتيب وقتی او را يافتی بهتر می توانی شکر گذار باشی.
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم مرداد 1384ساعت 17:14 توسط faryad- amir
|
یادی از فروغ
چون سنگ ها صداي مرا گوش مي كني
سنگي و ناشنيده فراموش مي كني
رگبار نوبهاري و خواب دريچه را
از ضربه هاي وسوسه مغشوش مي كني
دست مرا كه ساقه سبز نوازش است
با برگ هاي مرده همآغوش مي كني
گمراه تر ز روح شرابي و ديده را
در شعله مي نشاني و مدهوش مي كني
اي ماهي طلائي مرداب خون من
خوش باد مستيت كه مرا نوش مي كني
تو دره بنفش غروبي كه روز را
بر سينه مي فشاري و خاموش مي كني
در سايه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سايه از چه سيه پوش مي كني ؟
پنجره
يك پنجره براي ديدن
يك پنجره براي شنيدن
يك پنجره كه مثل حلقه ي چاهي
در انتهاي خود به زمين مي رسد
و باز مي شود به سوي وسعت اين مهرباني مكرر آبي رنگ
يك پنجره كه دست هاي كوچك تنهايي را
از بخشش شبانه ي عطر ستاره هاي كريم
سرشار مي كند .
و مي شود از آن جا
خورشيد را به غربت گل هاي شمعداني مهمان كرد
يك پنجره براي من كافيست.
من از ديار عروسك ها مي آيم
از زير سايه هاي درختان كاغذي
در باغ يك كتاب مصور
از فصل هاي خشك تجربه هاي عقيم دوستي و عشق
در كوچه هاي خاكي معصوميت
از سال هاي رشد حروف پريده رنگ الفبا
در پشت ميزهاي مدرسه ي مسلول
از لحظه اي كه بچه ها توانستند
بر روي تخته حرف “ سنگ ” را بنويسند
وسارهاي سراسيمه از درخت كهنسال پر زدند.
من از ميان ريشه هاي گياهان گوشتخوار مي آيم
و مغز من هنوز
لبريز از صداي وحشت پروانه اي ست كه او را
در دفتري به سنجاقي
مصلوب كرده اند.
وقتي كه اعتماد من از ريسمان سست عدالت آويزان بود
و درتمام شهر
قلب چراغ هاي مرا تكه تكه مي كردند،
وقتي كه چشم هاي كودكانه عشق مرا
با دستمال تيره ي قانون مي بستند
و از شقيقه هاي مضطرب آرزوي من
فواره هاي خون به بيرون مي پاشيد
وقتي كه زندگي من ديگر
چيزي نبود ،هيچ چيز بجز تيك تاك ساعت ديواري
دريافتم ،بايد .بايد.بايد
ديوانه وار دوست بدارم.
يك پنجره براي من كافيست
يك پنجره به لحظه ي آگاهي و نگاه و سكوت
اكنون نهال گردو
آنقدر قد كشيده كه ديوار را براي برگ هاي جوانش
معني كند
از آينه بپرس
نام نجات دهنده را
آيا زمين كه زير پاي تو مي لرزد
تنهاتر از تو نيست ؟
پيغمبران ،رسالت ويراني را
با خود به قرن ما آوردند
اين انفجارهاي پياپي
و ابرهاي مسموم
آيا طنين آيه هاي مقدس هستند ؟
اي دوست ،اي برادر، اي همخون
وقتي به ماه رسيدي
تاريخ قتل عام گل ها را بنويس.
هميشه خواب ها
از ارتفاع ساده لوحي خود پرت مي شوند و مي ميرند
من شبدر چهارپري را مي بويم
كه روي گور مفاهيم كهنه روئيده ست
آيا زني كه در كفن انتظار و عصمت خود خاك شد جواني من بود؟
آيا دوباره من از پله هاي كنجكاوي خود بالا خواهم رفت
تا به خداي خوب ،كه در پشت بام خانه قدم مي زند سلام بگويم؟
حس مي كنم كه وقت گذشته ست
حس مي كنم كه “لحظه” سهم من از برگ هاي تاريخ است
حس مي كنم كه ميز فاصله ي كاذبي ست در ميان گيسوان من
و دست هاي اين غريبه ي غمگين
حرفي به من بزن
آيا كسي كه مهرباني يك جسم زنده را به تو مي بخشد
جز درك حس زنده بودن از تو چه مي خواهد ؟
حرفي به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم تیر 1384ساعت 15:20 توسط faryad- amir
|
فراز هایی از دردهای دکتر شریعتی
به نام خالق يکتا
رنج بزرگ يک انسان اينست که عظمت او و شخصيت او در قالب فکرهای کوتاه ، در برابرنگاههای پست و پليد و احساس او در روحهای بسيار آلوده و اندک و تنگ قرار گيرد .
چنين روحی در چنان حالی هميشه هراسناک است که اين نگاهها ، اين فهمها و اين روحها او را ببينند ، بفهمند و بشناسند .
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
من معتقدم که از همه ی سخنانی که علی در مدت عمرش گفته است جمله ای از همه رساتر ، بليغ تر ، زيباتر ، اثربخش تر و آموزنده تر وجود دارد و آن : « 25 سال سکوت علی است » .
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
درد علی دو گونه است :
يک درد ، درديست که از زخم شمشير ابن ملجم در فرق سرش احساس ميکند ، و درد ديگر درديست که او را تـنها در نيمه شبهای خاموش به دل نخلستانهای اطراف مدينه کشانده و بناله در آورده است .
ما تنها بر دردی می گرييم که از شمشيرابن ملجم در فرقش احساس می کند .
اما اين درد علی نيست
دردی که چنان روح بزرگی را بناله آورده است ، تنهايی است ، که ما آن را نمیشناسيم !!
بايد اين درد را بشناسيم ، نه آن درد را . . .
که علی درد شمشير را احساس نميکند
و . . . ما . . .
درد علی را احساس نميکنيم .
« معلم شهيد دکتر علی شريعتی »
فرازی از دعاهای معلم شهيد
« دکتر علی شريعتی »
ای خداوند ....
به علمای ما مسئوليت
و به اقائم ما علم
وبه دينداران ما دين
و به مؤمنان ما روشنايی
وبه روشنفکران ما ايمان
وبه متعصبين ما فهم
وبه فهميدگان ما تعصب
و به زنان ما شعور
و به مردان ما شرف
و به پيران ما آگاهی
و به جوانان ما اصالت
و به اساتيد ما عقيده
و به دانشجويان ما نيز عقيده
و به خفتگان ما بيداری
و به بيداران ما اراده
و به نشستگان ما قيام
و به خاموشان ما فرياد
و به نويسندگان ما تعهد
و به هنرمندان ما صبر
و به شاعران ما شعور
و به محققان ما هدف
و به مبلغان ما حقيقت
و به حسودان ما شفا
و به خودبينان ما انصاف
و به فحاشان ما ادب
و به فرقه های ما وحدت
و به مردم ما خود آگاهی
و به همه ملت ما همت تصميم و استعداد و فداکاری
و شايستگی نجات و عزت
ببخش
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم تیر 1384ساعت 15:13 توسط faryad- amir
|
هدایت زنده است
صادق هدايت در سه شنبه 28 بهمن ماه 1281 در خانه پدري در تهران تولد يافت. پدرش هدايت قلي خان هدايت (اعتضادالملك) فرزند جعفرقلي خان هدايت(نيرالملك) و مادرش خانم عذري- زيورالملك هدايت دختر حسين قلي خان مخبرالدوله دوم بود. پدر و مادر صادق از تبار رضا قلي خان هدايت يكي از معروفترين نويسندگان، شعرا و مورخان قرن سيزدهم ايران ميباشد كه خود از بازماندگان كمال خجندي بوده است. او در سال 1287 وارد دوره ابتدايي در مدرسه علميه تهران شد و پس از اتمام اين دوره تحصيلي در سال 1293 دوره متوسطه را در دبيرستان دارالفنون آغاز كرد. در سال 1295 ناراحتي چشم براي او پيش آمد كه در نتيجه در تحصيل او وقفه اي حاصل شد ولي در سال 1296 تحصيلات خود را در مدرسه سن لويي تهران ادامه داد كه از همين جا با زبان و ادبيات فرانسه آشنايي پيدا كرد.
در سال 1304 صادق هدايت دوره تحصيلات متوسطه خود را به پايان برد و در سال 1305 همراه عده اي از ديگر دانشجويان ايراني براي تحصيل به بلژيك اعزام گرديد. او ابتدا در بندر (گان) در بلژيك در دانشگاه اين شهر به تحصيل پرداخت ولي از آب و هواي آن شهر و وضع تحصيل خود اظهار نارضايتي مي كرد تا بالاخره او را به پاريس در فرانسه براي ادامه تحصيل منتقل كردند. صادق هدايت در سال 1307 براي اولين بار دست به خودكشي زد و در ساموا حوالي پاريس عزم كرد خود را در رودخانه مارن غرق كند ولي قايقي سررسيد و او را نجات دادند. سرانجام در سال 1309 او به تهران مراجعت كرد و در همين سال در بانك ملي ايران استخدام شد. در اين ايام گروه ربعه شكل گرفت كه عبارت بودند از: بزرگ علوي، مسعود فرزاد، مجتبي مينوي و صادق هدايت. در سال 1311 به اصفهان مسافرت كرد در همين سال از بانك ملي استعفا داده و در اداره كل تجارت مشغول كار شد.
در سال 1312 سفري به شيراز كرد و مدتي در خانه عمويش دكتر كريم هدايت اقامت داشت. در سال 1313 از اداره كل تجارت استعفا داد و در وزارت امور خارجه اشتغال يافت. در سال 1314 از وزارت امور خارجه استعفا داد. در همين سال به تامينات در نظميه تهران احضار و به علت مطالبي كه در كتاب وغ وغ ساهاب درج شده بود مورد بازجويي و اتهام قرار گرفت. در سال 1315 در شركت سهامي كل ساختمان مشغول به كار شد. در همين سال عازم هند شد و تحت نظر محقق و استاد هندي بهرام گور انكل ساريا زبان پهلوي را فرا گرفت. در سال 1316 به تهران مراجعت كرد و مجددا در بانك ملي ايران مشغول به كار شد. در سال 1317 از بانك ملي ايران مجددا استعفا داد و در اداره موسيقي كشور به كار پرداخت و ضمنا همكاري با مجله موسيقي را آغاز كرد و در سال 1319 در دانشكده هنرهاي زيبا با سمت مترجم به كار مشغول شد.
در سال 1322 همكاري با مجله سخن را آغاز كرد. در سال 1324 بر اساس دعوت دانشگاه دولتي آسياي ميانه در ازبكستان عازم تاشكند شد. ضمنا همكاري با مجله پيام نور را آغاز كرد و در همين سال مراسم بزرگداشت صادق هدايت در انجمن فرهنگي ايران و شوروي برگزار شد. در سال 1328 براي شركت در كنگره جهاني هواداران صلح از او دعوت به عمل آمد ولي به دليل مشكلات اداري نتوانست در كنگره حاضر شود. در سال 1329 عازم پاريس شد و در 19 فروردين 1330 در همين شهر بوسيله گاز دست به خودكشي زد. او 48 سال داشت كه خود را از رنج زندگي رهانيد و مزار او در گورستان پرلاشز در پاريس قرار دارد. او تمام مدت عمر كوتاه خود را در خانه پدري زندگي كرد.
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""گ
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم تیر 1384ساعت 15:3 توسط faryad- amir
|